(μέρος 1 από 4)

 

    Το τετραήμερο των Φώτων συμμετείχα στην ετήσια προγραμματισμένη εκδρομή της Λέσχης Περιστερίου.  Η βάση της ήταν το χωριό Αμάραντος της περιοχής Ασπροποτάμου Τρικάλων και η ακτίνα δράσης της όλη η νότια Πίνδος.  Η παρέα αποτελούνταν από 5 αυτοκίνητα.  Δύο Vitara ένα μακρύ ένα κοντό, ένα Niva, ένα Mitsubishi Pajero, και ένα Toyota 4Runner.  Η ομάδα μαζεύτηκε όλη το βράδυ της Τετάρτης.

 

Ημέρα 1η: Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2005

    Την πρώτη ημέρα, πραγματοποιήσαμε την πρώτη διαδρομή που ήταν ο κύκλος του δάσους του Στρούγκου.  Η πρώτη αβαρία της εκδρομής εμφανίζεται.  Κάπου εκεί σε διάσελο, σε υψόμετρο 1500 μέτρων, ένα από τα αυτοκίνητα μένει από τετρακίνηση.  Πραγματοποιήθηκε επέμβαση και του αφαιρέθηκε η χειροκίνητη πεταλούδα μπλοκαρίσματος του μπροστινού τροχού η οποία κολλούσε και ακινητοποιούσε τον τροχό.  Το συνεργεία ήταν κλειστά λόγω αργίας

    Σε ύψος όμως περίπου 1600+ μέτρων, σε αυχένα, και μετά από τετράωρο αγώνα με τα χιόνια, επιστρέψαμε, επειδή συναντήσαμε ανεμοσούρι χιονιού, μήκους περίπου 400 μέτρων και σεβαστού ύψους.  Ο προβληματισμός μας δε περισσότερο ήταν στο αν, από εκεί και πέρα θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε, η ακόμα αν θα ήταν δυνατή η επιστροφή μας καθότι ο ένας μας πια ήταν δικίνητος.

    Μετά πραγματοποιήσαμε κυκλική διαδρομή ανάμεσα στα χωριά Κρανιά - Πολυθέα με διάβαση 2 - 3 ορεινών δύσκολων χειμάρρων με μικρές απώλειες, όπως στραβωμένες ποδιές, και λίγο μάκρυμα του ενός αυτοκινήτου, που ακολουθούσε δικίνητο πια. (αλλά με locker ARB πίσω).

    Ακολούθησε διπλή διάβαση του Ασπροποτάμου, μια εύκολη και μια πιο δύσκολη, όπου το μακρύ αυτοκίνητο ξανακόντυνε μετά από σπρώξιμο από πίσω, αλλά πλημμύρισε αρκετά μέσα ... (τα ψαράκια που έπιασε ήταν πεντανόστιμα).  Το κλείσιμο της ημέρας έπεσε με τη διαδρομή Κατάφυτο - Καλλιρρόη, η οποία δυστυχώς ήταν σχετικά παγωμένη και μόνο κατά το ήμισυ λασπωμένη.  Επιστροφή λοιπόν στον ξενώνα, πλην εμού, που προτίμησα μια πιο «σύντομη» διαδρομή, έπεσα όμως σε ένα ανηφορικό τσιμεντένιο παγωμένο δρόμο, με τελείωμα, χάνδακα 80 μέτρων και τα είδα όλα.  Την γλίτωσα από μια κολόνα της ΔΕΗ.  (Το αυτοκίνητο βγήκε ΟΚ και ανακάλυψα ότι ξέρει από παγοδρομίες και καλλιτεχνικό βραδινό πατινάζ).  Βράδυ, ώρα 20.00, και τα παϊδάκια μας περιμένανε ...

 

Πάνος.

Πάνος.

 

Αρχίζοντας τα δύσκολα.

Βουνά.

 

Βουνά.

Βουνά.

 

Βουνά.

Βουνά.

 

Μια αδύνατη κατάβαση.

Η επιστροφή.

 

Ανασυγκρότηση.

Ασπροπόταμος από το "βουλιαγμένο Vitara".

 

Σε αδιέξοδο.

Αδιέξοδο.

Η συνέχεια . . .