(μέρος 1 από 5)

 

Η προετοιμασία

    Δύο από τις εκδρομές που έχουν πλέον καθιερωθεί σε ετήσια βάση και σημειώνουν μεγάλο εξερευνητικό και φυσιολατρικό ενδιαφέρον είναι η Μεγάλη Ανοιξιάτικη και ΜΕγάλη Φθινοπωρινή Εκδρομή (ΜΑΕ και ΜΕΦΕ).

    Για τη ΜΑΕ 2005 λοιπόν ορίστηκε το 3ήμερο της 25ης Μαρτίου.  Ο προορισμός ήταν δεδομένος: Μακεδονία.  Η επιλογή όμως συγκεκριμένης διαδρομής και προορισμού ήταν κάτι πολύ δύσκολο γιατί είχε άμεση σχέση με τις καιρικές συνθήκες και κυρίως με το ύψος του χιονιού στα διάφορα ορεινά περάσματα.  Αφού περάσαμε από χίλια κύματα και αλλάξαμε πολλές φορές τα σχέδια, καταλήξαμε τελικά στα εξής μέρη:  Γρεβενά, Πρέσπες, Νυμφαίο.  Σκεφτήκαμε να δώσουμε στην περιήγησή μας και έναν εκπαιδευτικό χαρακτήρα καθώς μαζί μας ήταν και δύο νεαροί εξερευνητές, ο Billy και η Λυδία.  Έτσι λοιπόν αποφασίσουμε μεταξύ άλλων, να επισκεφτούμε ποτάμια και πέτρινα γιοφύρια στα Γρεβενά, παραδοσιακά χωριά στις Πρέσπες και τέλος την αρκούδα και το λύκο στις εγκαταστάσεις του Αρκτούρου στο Νυμφαίο.

    Σημείο αναφοράς ορίστηκε κατ΄ ανάγκη η Κοζάνη, γιατί ήταν το μόνο μέρος που βρέθηκε κατάλυμα σε λογικές τιμές.   Άρα από την αρχή ήταν δεδομένο ότι η εκδρομή αυτή θα «έγραφε» πολλά χιλιόμετρα.

    Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο της φετινής ΜΑΕ είναι ότι η εκδρομή οργανώθηκε από κοινού με «φίλους» από τη βόρεια Ελλάδα που μέχρι τότε τους γνωρίζαμε μόνο μέσω … internet και συγκεκριμένα του www.off-road.gr portal.  Σέρρες, Κοζάνη, Θεσσαλονίκη, Λιτόχωρο, Αγρίνιο και Αθήνα ήταν τα μέρη τα οποία ξεκινήσαμε να ονειρευόμαστε για να βρεθούμε τελικά στην Κοζάνη για την ΜΑΕ 2005.


 

Ημέρα 1η: Πέμπτη 24-3-2005

    Την Πέμπτη ξεκινήσαμε από την Αθήνα γύρω στις 11 το πρωί οι "νότιοι" με δυο αυτοκίνητα: οι Yiannis-M και Κατερίνα με ένα Jimny και ο Dr. Format μετά του Billy με τον γνωστό πλέον Yuri  II.  Μετά από μεγάλη στάση στα Καμμένα Βούρλα για καφέ και λουκουμάδες συνεχίσαμε μέσω στάσης για πρόχειρο φαγητό στην Ελασσώνα προς την Κοζάνη.

    Πλησιάζοντας την Κοζάνη κτυπά το κινητό και με έκπληξη μαθαίνουμε ότι ξεκινά από την Αθήνα ο Captain John μετά της συζύγου και ενός ακόμα ζευγαριού σε ένα Pajero Sport, και θα έρθει αργά τη νύχτα για διανυκτέρευση στην Κοζάνη.  Αφιξη στην Κοζάνη, της οποίας οι μονοδρομήσεις είναι σοφά μελετημένες ώστε να αναγκάζεσαι να κάνεις διαρκώς κύκλους γύρω από τον προορισμό σου, και εγκατάσταση στο ξενοδοχείο.  Αργότερα συνάντηση με Nikola L200 και τον Frank χάρη στον οποίο έγινε δυνατή η κράτηση των δωματίων μας.

    Τα χιλιόμετρα που γράψαμε έτσι την 1η μέρα ήταν 517 και όλα ασφάλτινα.

 

Ημέρα 2η: Παρασκευή 25-3-2005

    Παρασκευή πρωί κατέφθασαν στο ξενοδοχείο  οι βόρειοι GeorgeK με Sportage, Yannis, Professor και Λυδία με Jimny και σχεδόν αμέσως - μετά τις τυπικές συστάσεις- η ομάδα ξεκίνησε για την περιοχή των Γρεβενών.  Ο Dr.  Format με το Billy, το ζεύγος Yiannis-M, ο Nikolas L200 και τα ξαδέρφια του Georgek (Κώστας και Γιώτα) από το Αγρίνιο είχαν ήδη γνωριστεί από το προηγούμενο βράδυ.

    Επίσης στην παρέα μας προστέθηκε ο Captain John με το Pajero και πλήρη σύνθεση 4 ατόμων.

Ταξιδεύοντας κοντά στον Ελατο.

      Μετά από χαλαρή διαδρομή μέσω Σιάτιστας και Γρεβενών και αφού περάσαμε το χωριό Ελατος φτάσαμε στο πρώτο χώμα στο χωριό Καληράχη όπου έγινε βολιδοσκόπηση των ικανοτήτων των οδηγών της παρέας,αφού οι ικανότητες των αυτοκινήτων είναι δεδομένη, σε ένα σύντομο πέρασμα από βραχόκηπο.  Μετά από λίγα ασφάλτινα πλέον χιλιόμετρα φτάσαμε στο χωριό Δοτσικό όπου είχαμε την πρώτη μας επαφή με τον Βενέτικο ποταμό που το διασχίζει.

Πέτρινο γεφύρι στο Δοτσικό.

    Ταυτόχρονα με τις σχετικές φωτογραφίες στο πέτρινο παραδοσιακό γεφύρι, έγινε η πρώτη "επίσημη" επίθεση στην τσουκνιδόπιτα που είχε φέρει ο Yannis φτιαγμένη από τα χεράκια της πεθεράς του στο Λιτόχωρο.  Οπως φαίνεται και στην διπλανή φωτογραφία η επιτυχία της ήταν 100% !

Η Τσουκνιδόπιτα.

      Μετά από σύντομο αλλά εντυπωσιακό πέρασμα από τα ορμητικά και πολλά νερά του Βενέτικου, περάσαμε απέναντι με νοτιοδυτική κατεύθυνση προς την Σαμαρίνα.  Βγαίνοντας απ΄ το χωριό ρώτησα ένα ντόπιο αν βγαίνει ο δρόμος προς Σαμαρίνα κι εκείνος απάντησε πως όχι αλλά έχει ανοιχτεί ο δρόμος από το Μεσολούρι.

    Κακόπιστοι εμείς, επιχειρήσαμε την ανάβαση με αποτέλεσμα να βρεθούμε στα 500 μέτρα πιο πάνω σε παγωμένο χιόνι αδιάβατο: αναστροφή.

Στο Δοτσικό.

    Ετσι ακολουθήσαμε τις οδηγίες και κινηθήκαμε μέσω Μεσολουριού σε καθαρισμένο από το χιόνι χωματόδρομο με το ύψος του χιονιού να φτάνει πάνω από το ένα μέτρο δίπλα μας, όσο ανεβαίναμε.  Γρήγορα φτάσαμε την άσφαλτο που μας οδήγησε προς την Σαμαρίνα.

Σαμαρίνα.

      Φτάνοντας στην Σαμαρίνα το τοπίο έδειχνε σα να βρισκόμαστε σε Ελβετικό χωριό τον χειμώνα με, αλλά σημαντική, διαφορά την διαφορετική αρχιτεκτονική που διακρίνει τα όμορφα ορεινά χωριά μας.

Σαμαρίνα.

    Μέσα στο χωριό το ύψος του χιονιού ήταν απίστευτο και να φτάνει μέχρι τον πρώτο όροφο σε ορισμένα σπιτάκια.  Μεγάλος ο πειρασμός για λίγο παιχνίδι σε μια χιονο-στιβάδα που κατέβηκε από μια στέγη σπιτιού και πάγωσε.  Ετσι με μπουλντόζα το Niva επιχειρήθηκε η διάνοιξη, με σίγουρο αποτέλεσμα το κρέμασμα όλων των τροχών στο αέρα.

 

Σαμαρίνα.

    Απεγκλωβισμός και επιστροφή στην ζεστή αγκαλιά του cafe του ξενοδοχείου του χωριού, το οποίο ήταν πλήρες από τους χιονοδρόμους του τριημέρου.

    Τονωμένοι από τον καφέ, τα ζεστά ροφήματα και τα γλυκίσματα συνεχίσαμε το οδοιπορικό στα Γρεβενιώτικα χωριά με τα όμορφα ποτάμια και τα εντυπωσιακά πέτρινα γεφύρια.

Hotel Σαμαρίνα.

    Με κατεύθυνση προς την Σμίξη και σε υψόμετρο κοντά στα 1700 μέτρα πήραμε τον ανοιγμένο χωματόδρομο προς το χιονοδρομικό μήκους 3,5 χιλιομέτρων που έμοιαζε με κανάλι bobsleigh αφού το χιόνι δεξιά κι αριστερά είχε ύψος πολλών μέτρων !

Χιονοδρομικό Βασιλίτσας.

      Σύντομη στάση στο χιονοδρομικό για λίγες φωτογραφίες και χάζι των χιονοδρόμων που είχαν κατακλύσει τις πίστες οι οποίες είχαν αρχίσει να παίρνουν καφετί χρώμα από το λυώσιμο των χιονιών λόγω της αρκετά υψηλής θερμοκρασίας.

Χιονοδρομικό Βασιλίτσας.

    Επόμενος στόχος μας η συνάντηση με την ομάδα της λέσχης Εκάλης 4x4 η οποία τριγύριζε στην ευρύτερη περιοχή με έδρα της το χωριό Λάβδας.  Η τηλεφωνική επικοινωνία με τον επικεφαλής της ομάδας Α. Αποστολίδη στάθηκε αδύνατη και το ραντεβού για γεύμα στο χωριό Σπήλαιο στις 14:00 είχε χαθεί αφού ή ώρα ήταν περασμένη.

    Κατηφορίζοντας διαρκώς και μέσω της Σμίξης ξαναβγήκαμε σε χωματόδρομο με κατεύθυνση τον Λάβδα, όπου μου δόθηκε η εντύπωση πως το πρανές δίπλα στον δρόμο ήταν κατάλληλο για το ξεμούδιασμα των "αναρτήσεών" μας.

    Ετσι άρχισε το σκαρφάλωμα με πρώτους τους Billy και Λυδία.

Κοντά στο Πανόραμα.

      Ακολούθησε την προσπάθεια ο Yuri με αποτέλεσμα να καρφώσει τον κοτσαδόρο στο χώμα για τα καλά, δείχνοντας την σημασία της καλής γωνίας φυγής στο συγκεκριμένο σημείο.

Παιχνιδότοπος.

    Δεύτερος ο Yiannis-M ακολούθησε διπλανό σημείο ανάβασης με οριακές και γι' αυτόν γωνίες.

Παιχνιδότοπος.

      Με την καθοδήγηση των παρατηρητών "σώθηκε" ο πίσω προφυλακτήρας και ...

Ωπαααα ...

Η συνέχεια . . .