(μέρος 1 από 4)

Ταυτότητα δραστηριότητας

Τοποθεσία:
Ημερομηνία:
Φυσιογνωμία εκδρομής:
Περιγραφή, αφήγηση:
Φωτογραφίες:

Λ. Πλαστήρα μέχρι Οίτη
25 - 29 Μαϊου 2013
διάσχιση 4
x4
G.K., S.S.
G.K., S.S., Dr. Format, Xenia

Πρόλογος

    Είναι στιγμές, παρ’ όλο που η Ελληνική Γλώσσα είναι η πιο πλούσια σε λέξεις και η μοναδική ηχοποίητη παγκοσμίως, αδυνατείς να περιγράψεις αυτό που βλέπεις και αισθάνεσαι.

    Είναι στιγμές που, αν και όπως λέει ο λαός «μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις», εν τούτοις δε δύνασαι να την αποτυπώσεις σε μια φωτογραφία.

    Είναι στιγμές που αποζητάς το διαφορετικό, το απρόσμενο, το μοναδικό.  Αυτό που τη μυρωδιά του την διαβάζεις, την οσφραίνεσαι… αλλά και τη βλέπεις.

    Είναι στιγμές, που θες να γράψεις γι’ αυτά που δεν γράφονται, που είναι Αγραφα ακόμα και στους χάρτες γιατί δεν πάτησε ποτέ κανένας κατακτητής το πόδι του εκεί.

    Είναι στιγμές, που θέλεις να γίνεις «ένα» με τη φύση και τον ουρανό και ν’ αφομοιωθείς στο Συμπαντικό Πεδίο.

Ημέρα 1η: Σάββατο 25-5-2013 (360 Km)

    Ωρα 16:10 κι αγωνιωδώς μαζεύω τα τελευταία πράγματα και τρέχω να πάρω την S.S. απ’ τη δουλειά, να φύγουμε για τον Μπελοκομίτη, ένα χωριό κοντά στη Λ. Πλαστήρα, αφετηρία της φετινής Μ.Α.Ε., όπου θα συναντήσουμε τον «Γιατρό» μας και την Ξένια.

Η λίμνη είναι υπερπλήρης.

 

   Δύο αυτοκίνητα θα είμαστε τελικά αλλά αυτό δεν μας πτοεί…!  Γ..ώ την κρίση μου, γ..ώ!!!!!!!!!!!

    Δέκα η ώρα και άφιξη στο χωριό· ο Γιάννης και η Ξένια είναι ήδη εκεί νωρίτερα, έχουν κάνει τη βόλτα τους στη λίμνη και πίνουν τα τσίπουρά τους.  Φαγητό κι εμείς στα γρήγορα και πάμε για χαλάρωση στον ξενώνα ενώ οι άλλοι δύο προτιμούν την εξοχή.

Με τέτοια στάθμη, τα δέντρα έγιναν ... υδρόβια ...

 

Εδώ μείναμε το βράδυ.

Η θέα μας από την ... κρεβατοκάμαρα.

Οι παραλίμνιοι δρόμοι χάθηκαν κάτω από το νερό.

Το πράσινο πραγματικά αγγίζει το γαλάζιο.

Ωρέ φυτρώνουν τα δέντρα μες το νερό ;

Από δω περάσαμε για το camp μας.

 

Ημέρα 2η: Κυριακή 26-5-2013 (40 Km)

    Μετά από ένα ελαφρύ πρωινό και αφού απολαμβά- νουμε την υπέροχη θέα προς τη Λ. Πλαστήρα, ξεκινάμε κατά τις 10:00 να φτάσουμε στη Νιάλα, στο μνημείο.  Εκεί που οι «εχθροί» έγιναν φίλοι για μια παγωμένη νύχτα την περίοδο του εμφυλίου.

- «Δεν βγαίνει ο δρόμος» μας λένε οι ντόπιοι, «δεν τον καθαρίζουν πια γιατί δεν υπάρχουν λεφτά».

    Αχ! αυτά τα λεφτά…!!!!  Εμείς όμως θα το παλέψουμε!!!

Ανηφορίζοντας προς Νιάλα.

 

    Ανηφορική εύκολη με αρκετή πέτρα όμως από τις κατολισθήσεις και η θέα σου κόβει την ανάσα.  Στα 1800m περίπου, να ’σου και η πρώτη χιονούρα.  Μικρή μεν, αλλά όταν έβλεπες το επάνω κομμάτι του δρόμου αντιλαμβανόσουν ότι ήθελες χέρια, χρόνο και πολύ σκάψιμο για ν’ ανοίξεις δρόμο, δε.

Το RAV στο αλπικό τεραίν.

 

Λίγο πριν την χιονούρα.

 

Τα τελευταία χιονάκια για φέτος.

Χαρακωμένη η πλαγιά από τον ορεινό χωματόδρομο.

 

Ο φορτωμένος ουρανός μας έφερε τελικά μόνο ψιχάλες.

Ισως τα απολαυστικότερα χιλιόμετρα για ... τις ρόδες μας.

 

Εδώ ακριβώς θέλω το γραφείο μου !

Οι "ετομοθάνατες" στον δυνατό ήλιο, χιονούρες είναι σχεδόν συμπαγής πάγος.

 

Η "εργατική" πρωτομαγιά ήρθε κάπως ... αργά φέτος.

    Πίσω λοιπόν και παίρνουμε την εναλλακτική διαδρομή σε χαμηλότερο υψόμετρο για να φτάσουμε στο χωριό Αγραφα.

    Ο δρόμος πολύ εύκολος, με υπέροχες εναλλαγές τοπίου· τον ανοίγουν να τον κάνουν άσφαλτο φαίνεται.  Γεφύρια, νερά απ’ τους κάθετους βράχους – στυλ Πανταβρέχει - ο Αγραφιώτης συντροφιά μας… Τι να πεις;  Αγαλλιάζει η ψυχή σου στο άκουσμα του γάργαρου ήχου του.

    Λίγο πιο κάτω βλέπεις και το «μηχάνημα της Ανάπτυξης» (Γκρέιντερ).  Σταματήστε πια να βιάζετε τη φύσηηηηηη….!!!!!!!!!

Περπατώ είς το δάσος όταν ο λύκος δεν είν' εδώ.

 

Ανεφοδιασμός.

 

Με ψηλοτάκουνα και lift το RAV είναι αξιόμαχο.

Τα παλιά γεφύρια αντέχουν στο χρόνο.

 

Στα στενά του Αγραφιώτη.

Η φημισμένη ξύλινη πεζογέφυρα του Ε4.

 

Αφρισμένος Αγραφιώτης.

Ο Γιώργος με την Σοφία είναι ... high.

 

Το "πάντα τρέχει".

Οι τρεις ιχνηλάτες του πεζικού, χαράζουν το δρόμο για το μηχανοκίνητο τάγμα.

 

Στο βωμό της "ανάπτυξης" θυσιάζονται ακόμα και τα μνημειακά, πλέον, κρεμαστά γεφύρια !

 

    Μετά από 41 χλμ.  Φτάνουμε στα Αγραφα, ένα πανέμορφο κεφαλοχώρι, δήμος αλλά με έδρα στο Κερασοχώρι !

    Αντε, να ξαποστάσουμε λίγο, να φάμε κάτι, να δούμε και το χωριό.  Η βροχή και τα σύννεφα να παίζουν τρελά παιχνίδια στις γύρω κορυφές, τα τσίπουρα και οι μεζέδες να πέφτουν κι αυτά «βροχή», κουβέντα με τους ντόπιους στο τοπικό καφενείο- ταβέρνα και η κατάληξη;;

Το χωριό Αγραφα από ψηλά δείχνει σαν μακέτα.

 

Η κεντρική εκκλησία του χωριού - Αγ. Νικόλαος.

 

Το περήφανο ζευγάρι ποζάρει στο παραδοσιακό μπακάλικο.

    Μετά την απογευματινή μας βόλτα στους δρόμους, τις εκκλησίες και τα μνημεία του χωριού- βλέπετε τα Αγραφα είναι η γενέτειρα του οπλαρχηγού Κατσαντώνη- διανυκτερεύσαμε στον ξενώνα του καφενείου αφού πρωτίστως τιμήσαμε δεόντως τα καταπληκτικά παϊδάκια του.

    Ωραία τα απρόοπτα της ζωής, ε;;;;

Με τον Κώστα Γάτη που μας γνώρισε τα μυστικά του χωριού και μας μάγεψε με τους μεζέδες του.

 

Επιασε ένα δροσερό και γλυκό ψιλόβροχο και ...

 

... μας άνοιξε η όρεξη για τσιπουρομεζέδες !

Αγ. Νικόλαος.

 

Το καμπαναριό.

Ο κεντρικός τρούλος.

 

"Ο Λυκαβηττός των Αγράφων".

Η ιπτάμενη καμπάνα.

 

Αγκαλιά με τον Κατσαντώνη.

Να σ' αυτό το σπιτάκι θέλω να μείνω.

 

σε ΑΥΤΟ !

Συνοπτικός χάρτης διαδρομής 2ης μέρας.

 

Η συνέχεια . . .