(μέρος 1 από 2)

Ταυτότητα δραστηριότητας

Τοποθεσία:
Ημερομηνία:
Φυσιογνωμία εκδρομής:
Περιγραφή, αφήγηση:
Φωτογραφίες:

Αράκυνθος και Τριχωνίδα
18
- 25 Μαρτίου 2017
περιήγηση 4x4

Xenia.
Xenia, Dr. Format.

 

Η βουνίσια ψυχή του Όρους Αράκυνθος κι οι νεράιδες της λίμνης Τριχωνίδας

 

    Ξεκινώντας αυτήν την εκδρομή είχα αποφασίσει να μην κρατήσω σημειώσεις και να μην γράψω το καθιερωμένο "οδοιπορικό" μας.  Άλλη μια φορά ... ξεκινήσαμε, ... πήγαμε, ... φτάσαμε για μέρη που έχουμε ξαναπάει και που ‘χω ξαναγράψει!

    Αυτήν τη φορά ήθελα απλά να ξεσκάσω.  Ένιωθα μια απέραντη ανάγκη να δραπετεύσω από την πόλη και την ρουτίνα μου και να κυλιστώ στα χρώματα και τις ομορφιές της φύσης.  Να μην κάνω τίποτα, να μην βγάζω φωτογραφίες για να ντύσω το άρθρο, να μην κρατάω σημειώσεις για το τοπίο, τους ανθρώπους, το τερέν, την διαδρομή, τα μέρη.  Δεν ήταν δα κι η πρώτη φορά που θα επισκεπτόμασταν την Δυτική Στερεά Ελλάδα.  Και για να είμαι ειλικρινής, από την πρώτη στιγμή που ο Γιάννης μου ανακοίνωσε πως θα πηγαίναμε (και πάλι) στα ίδια εκείνα μέρη δεν είχα κανέναν απολύτως ενθουσιασμό.  Αλλά δεν έκανα και καμιά προσπάθεια να τον μεταπείσω, γιατί τώρα πια ξέρω καλά πως θα ήταν απολύτως μάταιη.

    Γιατί ο Γιάννης τις εκδρομές τις προγραμματίζει με άλλο σκεπτικό κι οι επιλογές του δεν έχουν πάντα σα στόχο τα όμορφα τοπία και την χαλάρωση, ή τις δύσκολες διαδρομές και τις οδηγικές προκλήσεις αλλά όπως λέει ο ίδιος την "πατριδογνωσία".  Να δούμε δηλαδή και να γνωρίσουμε ολόκληρη την Ελλάδα απ' άκρη σ' άκρη.  Τα καλά και τ' άσχημα.  Τα κοσμοπολίτικα και τ' απόμερα.  Τα περπατημένα και τα αδιάβατα.  Τ' αξιοθέατα αλλά και την "πίσω αυλή".

    Και είναι αλήθεια, πως αυτή του η περιέργεια κι η εμμονή μας έχει άλλοτε οδηγήσει σε μέρη ονειρεμένα και μοναδικά κι άλλοτε σε ξεχασμένες γωνιές που σε κάνουν ν' απορείς πως είναι δυνατόν να κατοικούνται από ανθρώπους.  Αλλά την Δυτική Στερεά την είχαμε λίγο πολύ εξαντλήσει (Νότια Αιτωλοακαρνανία – νικώντας τις προκαταλήψεις).  Δεν ήξερα που θα ήθελα να πάμε, ήξερα όμως που δεν θα ήθελα.

    Έτσι ξεκίνησα με λαχτάρα μεν να φύγω από την Αθήνα, αλλά κι αδιαφορία για τα μέρη που θα επισκεπτόμασταν.  Μία από τα ίδια!

«Άντε και καλό μας ταξίδι.  Εκδρομή να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι!»

    Το όρος Αράκυνθος, ένα σχετικά μικρό και σχετικά χαμηλό βουνό της Αιτωλοακαρνανίας δεν είχε καταφέρει να εξάψει την περιέργειά μου παρά τα ενθουσιώδη σχόλια και τις περιγραφές φίλων που το είχαν πρόσφατα επισκεφτεί.

    Απόλυτα κουρασμένη πέρασα τις περισσότερες ώρες της πρώτης εκείνης μέρας μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, δεμένη στη θέση του συνοδηγού, με τα μάτια μου να βαραίνουν και συχνά πυκνά να κλείνουν χωρίς καλά - καλά να το καταλαβαίνω.

    Ο Γιάννης οδηγούσε στην ουσία μόνος κι όσα κατάφερα να δω μου φαίνονταν απόλυτα βαρετά.

Τυπικό τοπίο Αράκυνθου.

 

    Ένας άχαρος χωματόδρομος με μπόλικο πετροφύτεμα που με ξύπναγε άγαρμπα, ανάμεσα σε ένα τοπίο με πλούσια πλην όμως μονότονη μακία.  Μπορεί και να 'φταιγε ο όμορφος ανοιξιάτικος λαμπερός καιρός που δεν γένναγε καινούρια γκρίζα σύννεφα μα και δεν άφηνε εκείνα τα λευκά που ταξίδευαν ψηλά στον ουρανό να χαμηλώσουν και να παίξουν με τις κορυφές των δέντρων και των γύρω βουνών.

    Ο δρόμος σκληρός και ξερός.  Το είπα;  Το είπα.

    Μικρά σύννεφα σκόνης μας ακολουθούσαν αλλάζοντας το χρώμα του αυτοκινήτου χωρίς να ζητήσουν ούτε καν την άδειά μας.

Στην Ι.Μ. Παναγίας Τρημίτου,  πάνω από το χωριό Παραδείσι.

 

    Το μόνο στοιχείο που θα μπορούσε να δικαιολογήσει τον ενθουσιασμό των φίλων που μας συνέστησαν την διαδρομή ήταν σημάδια από βαθιές ξεραμένες ροδιές σε κάμποσα σκιερά σημεία.

    Αδιαμφισβήτητες αποδείξεις πως όταν βρέχει το βουνό μετατρέπεται σε παράδεισο της λάσπης.

Διάσπαρτα βρίσκει κάποιος ζωντανά ρυάκια.

 

    Δυο μέρες επαρκούν για να κάνει κανείς τον γύρω του Αράκυνθου και να πάρει μια καλή ιδέα από το τοπίο και τις θέες του.  Αλλά μην περιμένετε να μαγευτείτε.

    Το μαγευτικό βρίσκονταν αλλού.  Βρίσκονταν κρυμμένο στην καρδιά των ντόπιων που αν και δεν γνωρίσαμε κανέναν τους προσωπικά, νοιώσαμε την φιλοξενία και το μεγαλείο της βουνίσιας τους ψυχής.

Μονή Ζωωδόχου Πηγής.

 

    Στην αρχή δεν καταλαβαίνεις σε τι μπορεί να χρησιμεύουν δεκάδες μικροσκοπικά σπιτάκια σκορπισμένα εδώ κι εκεί στην άκρια κάποιου δρόμου, στην άκρια του δάσους, σε κάποια κοιλάδα, πιο δίπλα από κάποια πηγή.

    Ίσως ακόμη μικρότερα κι από 3Χ3, τις περισσότερες φορές χωρίς ούτε καν ένα παράθυρο, καθαρά και σκουπισμένα όσο είναι δυνατόν, χωρίς καμιά επίπλωση παρά ίσως κάποιο παλιό τραπέζι ή δυο παλιές καρέκλες, χωρίς άλλη πραμάτεια, χωρίς τα ίχνη κάποιου τσοπάνη ή κάποιου κυνηγού που το 'χει για μόνιμο στέκι, με την πορτίτσα τους τις περισσότερες φορές μισάνοιχτη και τη στάχτη στο τζάκι αφράτη σα να έχει μόλις χρησιμοποιηθεί.

Μονή Ζωωδόχου Πηγής (φωτογραφία από επίσκεψη τον Ιανουάριο του 2018).

 

    Αλλά ποιός αφήνει το καλύβι του ανοικτό και μαζεύει με επιμέλεια τα πράγματά του;  Την απάντηση την ανακαλύψαμε στην Μονή Ζωωδόχου Πηγής.

    Μια πέτρινη βυζαντινή εκκλησία του 16ου αιώνα που στέκεται περήφανη στην κορυφή μιας μικρής κοιλάδας που καταλήγει στο χωριό Αγ. Μαρίνα μέσω του ρέματος Πλατανιά.

Μονή Ζωωδόχου Πηγής (φωτογραφία από επίσκεψη τον Ιανουάριο του 2018).

 

    Παραδίπλα, κάτω από τα πλατάνια με το πέτρινο κεφαλόβρυσο και τ' άφθονο δροσερό νερό, ένα μεγάλο υπόστεγο φιλοξενεί τα κλασικά ξύλινα τραπέζια του δασαρχείου για τους διαβάτες.

    Όμως μόλις λίγο πιο 'κει το "κελί", όπως εκ των υστέρων μάθαμε πως το λένε, τράβηξε την προσοχή μας.  Μια απρόσμενη πολυτέλεια για κάποιον που ξεμένει βράδυ στο βουνό.

Μονή Ζωωδόχου Πηγής (φωτογραφία από επίσκεψη τον Ιανουάριο του 2018).

 

    Ένα πέτρινο σπιτάκι με δυο δωμάτια, το καθένα με το τζάκι του, τραπέζι, καρέκλες, μα και κρεβάτια με τα στρώματά τους, ανοικτό στους διαβάτες.

Τίποτε άλλο.

    Αληθινή κι ειλικρινής φιλοξενία από απλούς ανθρώπους που αντιλαμβάνονται την σημασία του "καταφυγίου" που σέβονται την κοινή "περιουσία", έχουν αίσθηση του μέτρου, που κάνουν χρήση κι όχι κατάχρηση, που εκτιμούν την προσφορά και την ανταποδίδουν με φροντίδα.

Μονή Ζωωδόχου Πηγής.

 

    Βρήκαμε τη χόβολη ζεστή κι ανάψαμε εύκολα την δικιά μας φωτιά στο ήδη ζεσταμένο δωμάτιο, από τα έτοιμα κομμένα ξύλα.  Κι επειδή δεν είχαμε άλλον τρόπο ν' ανταποδώσουμε, καθαρίσαμε το δωμάτιο και πλύναμε τα τζάμια.

    Περάσαμε εκεί δυο όμορφα και γαλήνια βράδια κάνοντας σοβαρές συζητήσεις μπροστά στη βουνίσια μας "εστία".

Βρήκαμε το τζάκι έτοιμο για άναμα.

 

    Την άλλη μέρα ανακαλύψαμε ακόμη ένα "κελί" δίπλα στο παλαιοβυζαντινό εκκλησάκι σε χειρότερη κατάσταση, αλλά ασφαλές και λειτουργικό με τα τζάκια του και τα ξύλα του.

    Κι έτσι καταλάβαμε!  Μπορεί ο Αράκυνθος να είναι ένα μικρό βουνό, μα η καρδιά των κατοίκων του είναι μεγάλη.

Η καμινάδα άρχισε να στριφογυρίζει με τον καπνό.

 

Απλά σιδερένια παραθύρια με θέα προς την εκκλησιά.

 

Ενα τσάι παρακαλώ ...

Λιτή η επίπλωση, καθαρός και φροντισμένος ο χώρος στο κελί.

 

    Ανεβήκαμε στην κορυφή για να δούμε την θέα από ψηλά κι εκεί ανακαλύψαμε το μίνι καταφύγιο - παρατηρητήριο Αράκυνθου.

Το καταφύγιο - παρατηρητήριο της κορυφής.

 

    Στην νοτιοδυτική πλευρά της κορυφής βρίσκεται ένα απότομο κατέβασμα που σχηματίζει ένα φυσικό μπαλκόνι με θέα προς τα νοτιοδυτικά.

    Στο "αριστερότερο άκρο" βλέπουμε νότια το ακρωτήριο Ευήνου (Μπούχαρη) στη Βαμβακούλα.

Ονειρεμένο δάσος, με θέα την θάλασσα.  Στο βάθος η Βαμβακούλα

 

    Οπως αναφέρει η σκαλισμένη επιγραφή του Ε.Ο.Σ. το υψόμετρο εδώ φτάνει τα 984 μέτρα πάνω από την θάλασσα.

Πάνω στο τριγωνομετρικό κολωνάκι.

 

    Στο "δεξιότερο άκρο" προς τα δυτικά - νοτιοδυτικά η ματιά μας φτάνει μέχρι την παραλία Λούρου και τη νήσο Οξεία.

Τέρμα δεξιά, το μάτι αγγίζει την Οξειά.

 

Αγναντεύοντας στο παγκάκι του φυσικού μπαλκονιού.

 

    "Εξτρα - μπόνους" είναι ένα ξύλινο παγκάκι που έχει στηθεί για να χαρίζει στον επισκέπτη αναπαυτικό αγνάντεμα.  Για εμάς στάθηκε χρήσιμο για να κολατσίσουμε!

Το μενού μας: Zwan-berger με τηγανητό αυγό και σως.

 

Πολλαπλές απολαύσεις ... Αρτος και Θέαμα ...

 

Η συνέχεια . . .