(μέρος 1 από 3)

Ταυτότητα δραστηριότητας

Τοποθεσία:
Ημερομηνία:
Φυσιογνωμία εκδρομής:
Περιγραφή, αφήγηση:
Φωτογραφίες:

Παναιτωλικό μέχρι Τζουμέρκα
24 - 28 Οκτωβρίου 2009
διάσχι
ση 4x4
Xenia
, Dr. Format
Dimitris_TL, Dr. Format

 

Πρόλογος

    Κάποιες χρονιές τα φέρνει έτσι η τύχη ώστε η αργία της 28ης Οκτωβρίου να γίνεται εύκολα πενταήμερο.  Ετσι έτυχε το 2009.  Τέσσερα αυτοκίνητα με τα αντίστοιχα πληρώματα ξεκινήσαμε το πρωί του Σαββάτου για μια διάσχιση.  Την παρέα μας αποτέλεσαν οι Dimitris_TL, Xenia, Dr. Format και Blackchris.   Στόχος μας να ξεκινήσουμε από την Ναυπακτία και με γρήγορες αλλά απολαυστικές ημερήσιες διαδρομές να φτάσουμε ως το Μέτσοβο.  Κάθε σούρουπο θα μας υποχρέωνε να κατασκηνώνουμε όπου βρίσκαμε το κατάλληλο μέρος, έτσι θα είχαμε πλήρη ελευθερία κινήσεων να αφιερώσουμε όσο χρόνο θέλαμε στα σημεία που μας άρεσαν περισσότερο.

 

Ημέρα 1η: Σάββατο 24-10-2009

    Η ώρα είναι ήδη τρείς το μεσημέρι.  Κι έχουμε φύγει από την Αθήνα στις 8 το πρωί.  Πάρα πολλές ώρες, πολλά άχαρα χιλιόμετρα στις εθνικές οδούς και πάρα πολύ κούραση.  Φτάνουμε Αγρίνιο και τραβάμε προς φράγμα Κρεμαστών.  Πρωτομπαίνουμε χώμα στη Παλιοκερασιά, ξεκινώντας με μια πράκαμψη σχεδόν εγκαταλελειμένη, πολύ όμορφη, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αλλά δυστυχώς πολύ μικρή με γενική κατεύθυνση προς Προυσό.

Ανεβαίνοντας το Παναιτωλικό λίγο μετά την καταιγίδα.

 

    Ο χάρτης μας πληροφορεί ότι ο δρόμος είναι χωμάτινος αλλά η ζωφερή πραγματικότητα είναι διαφορετική… βρίσκουμε άσφαλτο.  Το δάσος είναι όμορφο, με ολοζώντανα έλατα.  Βρέχει πάρα πολύ και το βρεγμένο πράσινο λαμπυρίζει παιχνιδιάρικα.  Ο δρόμος είναι γεμάτος μικρούς χείμαρους που κάνουν τη διαδρομή εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.

Σαρίσματα προς Αρέντα.

 

    Όρος Παναιτωλικό.  Λίγο μετά τον αυχένα κρυμένο στα έλατα συναντάμε το χωριό Αρέντα.  Η βροχή έχει τώρα σταματήσει και το τοπίο είναι εξαιρετικά λαμπερό.  Το μικρό χωριουδάκι πανέμορφο με κόκκινες στέγες.  Οι απέναντι κορυφές γυμνές και μυτερές σα παιδικές ζωγραφιές.

    Αξίζει να την δείτε κι από ψηλά: εδώ

Η Αρέντα.

 

     Κρυμένο στα σκιερά σημεία ανακαλύψαμε ελάχιστο χιόνι, απομεινάρι των πρώιμων χιονιών ενός φθινοπώρου που έχει αρχίσει να παραδίδει δειλά τη θέση του στον χειμώνα.  Στο βάθος της απόκρημνης χαράδρας παγιδευμένα σύνεφα κάνουν το τοπίο ακόμα πιο δραματικό κι ενδιαφέρον.

Στον αυχένα της Αρέντας.

 

    Μετά την Αρέντα, μαύρη ολόφρεσκια άσφαλτος μας θυμίζει ότι πολύ σύντομα οι βόλτες του είδους σε χωματόδρομους και παρθένα φύση θα αποτελέσουν παρελθόν. Την κοπανάμε αριστερά.

Καταβόθρα.

 

Καταβόθρα.

Καταράκτης στην Καταβόθρα.

    Βρισκόμαστε στην Καταβόθρα Ευρυτανίας. Αποκομένη κι απομονωμένη τα παλιά τα χρόνια.  Απέναντί μας η κορυφή Χελιδόνα και στο βάθος της χαράδρας κάποιος ποταμός τραβάει τα σύνεφα σα μαγνήτης.  Οσο κατεβαίνουμε από τη κορυφή τόσο περισσότερα σύννεφα συναντάμε και παίζουμε μαζί τους το κρυφτό σε κάθε στροφή και κάθε φουρκέτα.

Ο λόφος της Καταβόθρας.

 

    Το τοπίο είναι έντονα Ευρυτανικό με απόκρημνα και κατάφυτα βουνά.  Και στα το πιο απόκρημνα μέρη, εκεί που πιστεύεις ότι δεν μπορεί να σταθεί όρθιο ούτε ζωντανό, είναι διαμορφωμένες πεζούλες και χτισμένα σπίτια που γεννούν εύλογη απορία όχι μόνον για το αυτονόητο, πως χτίστηκαν εκεί αλλά και για το πως ζουν άνθρωποι σε τέτοια μέρη.  Πώς μετακινούνται, πώς αντιμετωπίζουν τις καθημερινές τους ανάγκες, πώς πάνε τα παιδιά τους σχολείο.

    Ο δρόμος είναι εξαιρετικά στενός και φιδωτός.  Τα χώματα σαθρά και βρεγμένα και όπως είναι φυσικό, απαιτείται ιδιαίτερα προσοχή.  Οτι κι αν λέμε για την άσφαλτο, όταν κανείς οδηγεί σε μέρη σαν κι αυτά αντιλαμβάνεται ότι κι αυτό όπως και όλα έχει δυο όψεις.

Σπίτια στην Καταβόθρα.

 

    Διασχίζουμε το μικροσκοπικό χωριό.  Μια πανέμορφη παλιά εκκλησία, δίπλα σε ένα γραφικό σχολειό και τα δυο στα μεταίχμιο της εγκατάληψης, μας υποδέχονται στη κορυφή ενός λόφου.  Δυο τρία σπίτια που μοιάζουν κατοικημένα, ένα καφενεδάκι με δυο τραπεζάκια και σκονισμένα ράφια, ολοκληρώνουν την εικόνα του χωριού.  Κάποτε θα πρέπει να έσφυζε από ζωή.  Σήμερα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια κουκίδα σε μια περιοχή του χάρτη που ελάχιστοι κοιτάζουν.

Καταβόθρα: το σχολειό.

 

Καταβόθρα: το σχολειό.

Καταβόθρα: καφενές.

    Περνάμε μια γέφυρα Μπέλεϋ.  Αυτές τις παλιές σιδερένιες γέφυρες με το ξύλινο σανιδωτό «οδόστρωμα» που έστηνε κάποτε η ΜΟΜΑ, ο στρατός δηλαδή, σε απομακρυσμένες συνήθως περιοχές.  Μαζί με τη κατάργηση των Μονάδων Μηχανικού, καταργήθηκαν κι οι γέφυρες αυτές ενώ πολλές ασφαλτοστρώθηκαν χάνοντας τον χαρακτήρα τους.  Θα μου πείτε τι σημασία μπορεί να έχουν όλα αυτά τώρα πιά!  Κι όμως αποτελούν μικρά κομμάτια μιας Ελλάδας που σιγά σιγά ξεθωριάζει και χάνεται.

Στο ατσάλινο γεφύρι.

 

Στο ατσάλινο γεφύρι.

Στο ατσάλινο γεφύρι.

    Σαρκίνη.  Ακόμα ένα μικροσκοπικό χωριό με γραφικό εκκλησάκι στη μικρή πλατεία κι αντικριστά ένα καφενεδάκι.  Η ώρα είναι περασμένη.  Σχεδόν 4 το απόγευμα και τα πάντα είναι έρημα.  Ο καφετζής μάλλον παίρνει τον μεσημεριανό του υπνάκο κι ονειρεύεται.  Αναγκαστικά θα πιούμε καφέ σε κάποιο πιο «πολιτισμένο» μέρος.

Μετά την Καταβόθρα.

 

    Η Ευρυτανία έχει δυο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.  Άγριο τοπίο κι αυθεντικότητα.  Θυμίζει την Ελλάδα μιας άλλης εποχής που σταδιακά αλοιώνεται, σβύνει και χάνεται.

    Η άσφαλτος που εμάς τόσο πολύ μας ενοχλεί επειδή βιάζει το τοπίο γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι μια αναγκαιότητα.  Για αυτό κάθε φορά που θυμώνουμε και αγανακτούμε ίσως θα πρέπει να αναλαογιζόμαστε την ζωή που ζουν οι άνθρωποι σε μέρη σαν κι αυτό.

    Παρά το γεγονός ότι είναι πια τέλος Οκτώβρη δεν έχουμε ακόμη δει κίτρινα φύλλα.  Ο δρόμος εδώ είναι στολισμένος με όλες τις αποχρώσεις του κίτρινου του χρυσού και του πορτοκαλί.  Στην είσοδο του χωριού, δεξιά κι αριστερά, λες και έχουν φυτευτεί επίτηδες, δεκάδες ροδιές, φορτωμένες με κατακόκκινα ρόδια, κάνουν την εικόνα ακόμα πιο όμορφη.  Ένα μικρό Ευρυτανικό σχολειό στα δεξιά, επισκευασμένο κάποτε, που όμως δεν λειτουργεί.

Κάθε 1η Κυριακή Ιουλίου.

 

    Παιχνίδι μέσα στον Τρικεριώτη και μετά στρίβουμε αριστερά, στον έντονα ανηφορικό δρόμο προς Αλέστια.  Οι κορυφές των βουνών εξακολουθούν να παίζουν κρυφτό με τα σύνεφα, ενώ κάτω στη κοιλάδα απολαμβάνουμε τον Τρικεριώτη σε όλο του το μεγαλείο.

    Όμως όπως κάθε παρέα έτσι κι η δικιά μας έχει και τη σκοτεινή της πλευρά…  Ανάμεσά μας υπάρχει κατσικοπόδαρος…  πες πες, το niva μου υπέκυψε στη γκαντεμιά και χωρίς προφανή λόγο, σε ένα πολύ εύκολο κομμάτι, έκοψε τον πείρο στο Ζ του τιμονιού.

    Μετά από μια πολύπλοκη αλλά συντονισμένη προσπάθεια, η βλάβη αποκαταστάθηκε από το Αγρίνιο χάρη στον Blackchris, τον “πιλότο” & τον Πούντο που Κυριακάτικα μας έστειλε από την Αθήνα ανταλλακτικό.  Ετσι με μιάμιση μέρα καθυστέρηση (25-10-2009) το λαβωμένο αυτοκίνητο θα ξανασυναντήσει τη υπόλοιπη παρέα.

Offroad παιχνίδι μέσα στον Τρικεριώτη.

 

Χαμηλή νέφωση.

Ανεβαίνοντας προς Αλέστια.

    Βραδυνό πέρασμα του φράγματος Κρεμαστών κι ο φύλακας της ΔΕΗ ρωτάει:

- Είστε με την χτεσινή παρέα με τα 4x4 ?

- Ναι.

- Θα πάτε να μείνετε με τους πεθαμένους ?

- Ναι, χα-χα-χα

- Καλά δεν φοβάστε ?

- Οχι, χα-χα-χα.

Camp Αγ. Παρασκευής.

 

    Κατασκήνωση υπό βροχή στο φιλόξενο υπόστεγο της Αγίας Παρασκευής λίγο μετά το φράγμα.

Camp Αγ. Παρασκευής.

 

Η συνέχεια . . .