(μέρος 1 από 6)

Ταυτότητα δραστηριότητας

Τοποθεσία:
Ημερομηνία:
Φυσιογνωμία εκδρομής:
Περιγραφή, αφήγηση:
Φωτογραφίες:

Μαυροβούνι μέχρι Πόζαρ
23 - 31 Οκτωβρίου 2015
διάσχιση 4x4

Xenia.
Xenia, Dr. Format.

 

Επική ΜΕΦΕ 2015

Οι 7 ημέρες που θα ήθελα να ξαναζήσω

     Εδώ και μια δεκαπενταετία η καθιερωμένη Μεγάλη Φθινοπωρινή Εκδρομή της 28ης Οκτωβρίου, που οι φίλοι της την λέμε ΜΕΦΕ, υπήρξε πάντα σταθερό σημείο αναφοράς για την παρέα.  Κι όμως αυτά τα δύσκολα τελευταία χρόνια κινδύνεψε πολλές φορές να ακυρωθεί!  Φέτος λοιπόν, σε πείσμα των καιρών, απέκτησε το βαρύ επίθετο «επική» και ξεκίνησε με ένα μεγάλο στοίχημα.  Να διασχίσουμε, τέσσερεις οροσειρές, 600 συνεχόμενα χιλιόμετρα χώμα, μέσα σε επτά ημέρες, χωρίς να χρειαστεί να έρθουμε σε επαφή με τον «πολιτισμό» παρά μονάχα για ανεφοδιασμό.

    Ίσως βέβαια σε κάποιους που δεν είναι εξοικειωμένοι με την εκτός δρόμου οδήγηση, το εγχείρημα αυτό να μην ακούγεται και τόσο «επικό» αλλά η γραμμή στον χάρτη κλείνει το μάτι για το αντίθετο.  Το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής κινείται σε υψόμετρα πάνω από 1.300 μέτρα, ενώ σ’ αυτό θα πρέπει να προστεθούν δυο ακόμη σημαντικοί παράγοντες: πρώτον, το γεγονός ότι την εβδομάδα πριν την αναχώρηση προηγήθηκαν τέσσερεις συνεχόμενες μέρες εξαιρετικά σφοδρών βροχοπτώσεων με αρκετές μάλιστα καταστροφές αλλά και θύματα σε αρκετά σημεία της χώρας και δεύτερον ότι αυτή την φορά, για πρώτη φορά εδώ και δεκαπέντε χρόνια, δεν θα υπάρχει κονβόι, δηλαδή θα ήμαστε εντελώς μόνοι με τις δικές μας δυνάμεις!

    Μόνοι λοιπόν, είχαμε να διαλέξουμε την σιγουριά των κύριων χωματόδρομων ή μια «μάχιμη» διαδρομή κι ό,τι προκύψει.  Απηυδισμένοι και πιεσμένοι από την ανούσια καθημερινότητα, τις ισοπεδωτικά επαναλαμβανόμενες «εξελίξεις» και τις ναυαγισμένες μας ελπίδες γενικά κι ειδικά, χρειαζόμασταν μια δόση αδρεναλίνης για έρθουμε στα ίσα μας.  Έτσι λοιπόν, με ένα και μόνον βλέμμα που ανταλλάξαμε μεταξύ μας αποφασίσαμε να επιλέξουμε μια διάσχιση από δευτερεύοντες ή εγκαταλελειμμένους χωματόδρομους σαν «τον παλιό καλό καιρό».  Η χαρά ότι θα βρούμε «ωραίο παιχνίδι» στις λάσπες και τα νεροφαγώματα αλλά κι η αναπόφευκτη αγωνία μήπως κάποια ορεινά περάσματα έχουν κλείσει λόγω του κακού καιρού που προηγήθηκε, αποτέλεσαν ένα εξαιρετικό μείγμα, που έκανε την εκδρομή μας ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

    Όσον αφορά την πρόγνωση του καιρού, αυτή ήταν με το μέρος μας.  Ήδη από το πρωί της μεγάλης μέρας της αναχώρησης είχε αρχίσει σταδιακή υποχώρηση των βροχοπτώσεων σ’ ολόκληρη τη χώρα αλλά και βαθμιαία ενίσχυση των βοριάδων· γεγονός που σήμαινε, μπόλικα πεσμένα κίτρινα φύλλα, σταδιακή αποφόρτιση των ρεμάτων και των χειμάρρων μπόλικη λάσπη αλλά και δριμύ ψύχος στα μεγάλα υψόμετρα, τις κορφούλες και τα ξέφωτα που μας περίμεναν.  Μα όλα αυτά μας απασχόλησαν μονάχα στο στάδιο του σχεδιασμού, της προετοιμασίας και των συζητήσεων μεταξύ μας όταν μελετούσαμε τη διαδρομή μας κι αργότερα όταν ετοιμάζαμε τα πράγματα και φορτώναμε το αυτοκίνητο.  Με το που γύρισε το κλειδί στη μίζα πετάχτηκαν από το παράθυρο κι αυτό που μας κατέκλυσε ήταν ο ενθουσιασμός κι η έξαψη να φτάσουμε μια ώρα αρχύτερα στην αφετηρία και να αρχίσουμε τη διάσχισή μας.

    Το σχέδιο της εκδρομής περιλαμβάνει 330 αναγκαστικά χιλιόμετρα Εθνικής οδού μέχρι το Κιλελέρ, σημείο εκκίνησης της ορεινής διαδρομής.  Από εκεί θα ανέβουμε στην δυτική πλευρά του άγνωστου στους πολλούς βασιλικού δρυοδάσους στο όρος Μαυροβούνι, μέχρι τα 1.000 μέτρα υψόμετρο.  Στη συνέχεια θα ακολουθήσει διάσχιση της ανατολικής πλευράς του Κίσσαβου μέχρι τα 1.400 μέτρα υψόμετρο, κατόπιν επίσκεψη του Κάτω Ολύμπου από τα 600 στα 1.400 μέτρα και μετά ανέβασμα στον κύριο όγκο του Ολύμπου στα 2.500 μέτρα μέχρι το καταφύγιο Χριστάκη.

    Επιστροφή στα 1.400 από τον ίδιο δρόμο, διάσχιση της υπόλοιπης νοτιοδυτικής πλευρά του Ολύμπου και σταδιακό κατέβασμα στα 700 μέτρα, από όπου και θα ξεκινήσει η διάσχιση των Πιερίων αρχικά από τα νότια προς τ’ ανατολικά και στη συνέχεια από τ’ ανατολικά προς τα βόρεια μέχρι τα 2.090 μέτρα στο καταφύγιο Κυρατσούς.  Τέλος, η εκδρομή θα κλείσει με τη διάσχιση του όρους Βέρμιο κατά τον κεντρικό του άξονα μέχρι τα 2.000 μέτρα στη κορυφή Βουλγάρα.

    Όσο για τον επίλογο;  Σχεδιάσαμε χαλάρωση κι ανασυγκρότηση στα λουτρά Πόζαρ, κοντά στην Αριδαία – Πέλλας, για επιβράβευση αν τα καταφέρουμε ή για παρηγοριά αν κάτι πάει στραβά.  Το πλάνο της εκδρομής περιλαμβάνει προμήθειες για τα καθημερινά γεύματα από την Αθήνα και μαγειρέματα στο βουνό, βραδινή κατασκήνωση, προμήθεια νερού από πηγές και τις ελάχιστες δυνατές παρακάμψεις για ανεφοδιασμούς σε καύσιμα.

    Οι διαδρομές χαράχτηκαν με κύριο εργαλείο το Google Earth και στη συνέχεια ψηφιοποιήθηκαν και προβλήθηκαν στο υπόβαθρο του Topo Navigator 6.  Αποτέλεσμα ήταν να προκύψουν πολλές διαφορές κι αποκλίσεις με τους δρόμους που απεικονίζονται στον χάρτη, αλλά και να εμφανιστούν πολλά αχαρτογράφητα κομμάτια.  Αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε την δική μας χάραξη και να μην υποκύψουμε στον πειρασμό της σχετικής σιγουριάς των χαρτογραφημένων δρόμων.  Εκ των υστέρων μπορούμε να πούμε ότι η επιλογή αυτή, μας αντάμειψε.  Απολαύσαμε μια εξαιρετική οδηγική εμπειρία και πατήσαμε πολλά εγκαταλελειμμένα κομμάτια – πρόκληση, αρκετά από τα οποία ήταν εξαιρετικά δύσβατα εξ αιτίας παλαιών νεροφαγωμάτων ή πυκνής βλάστησης αλλά και εξ αιτίας της κατάστασης των δρόμων και των περασμάτων λόγω των πρόσφατων σφοδρών βροχοπτώσεων.

Ανεφοδιασμός και προετοιμασία με ψιλόβροχο.

 

    Με μια τετράδα λάστιχα Cooper Discoverer STT, ελέγχοντας και ρυθμίζοντας τακτικά τις πιέσεις ανάλογα με τις ανάγκες του τερέν κι έχοντας κάνει ένα καλό σέρβις στο αυτοκίνητο το οποίο είχαμε για καιρό παραμελήσει για ευνόητους λόγους, είχαμε την αίσθηση πως ανταποκρίνονταν με ασφάλεια τόσο στα εξαιρετικά λασπωμένα και γλιστερά σημεία όσο και στα βραχώδη ή νεροφαγωμένα που ήταν πραγματικά πολλά.

Το ψιλόβροχο συνεχίζεται ανηφορίζοντας την Πεντέλη.

 

All systems are: GO.

 

Μαυροβούνι

 

    Πρώτη μέρα κι από την Αθήνα φτάσαμε άχαρα αλλά γρήγορα στο Κιλελέρ.  Ο καιρός ξεκίνησε με αραιή συννεφιά που έκανε ακόμη και την διαδρομή μας πάνω στη Πεντέλη, από τη Μάκρη στον Διόνυσο, φαντασμαγορική ενώ στη συνέχεια μια έντονη καταιγίδα στη Μαλακάσα περιόρισε σημαντικά την ορατότητα κι έριξε τη ταχύτητα μας.

    Συνεχίζοντας όμως βόρεια κι όσο η μέρα προχωρούσε ο καιρός άρχισε να γλυκαίνει, η καταιγίδα μετατράπηκε σε ψιλόβροχο και τέλος μια αραιή συννεφιά έντυσε με φθινοπωριάτικη φορεσιά τον γαλάζιο ουρανό.

Μπουρίνι στην εθνική, εμείς όμως είχαμε την θύελα μέσα μας.

 

    Από το Κιλελέρ κατευθυνθήκαμε βορειοανατολικά προς Καλαμάκι απ’ όπου και μπήκαμε στο χώμα.  Κι ήμασταν τόσο «στερημένοι» που τα πάντα μας φαίνονταν όμορφα· ακόμη κι οι κουμαριές, οι σκίνοι, τα πουρνάρια, τα ρείκια κι οι μυρτιές που συναντήσαμε στα χαμηλά.

    Αλλά όλη αυτή η χαμηλή βλάστηση, η ονομαζόμενη Μεσογειακή μακία ήταν πλούσια, φωτεινή, λαμπερή και καθάρια εξαιτίας της βροχής δεν έδινε την μίζερη εκείνη εικόνα της ταλαιπωρίας και της ξηρασίας που συνήθως συναντάει κανείς στα χαμηλά υψόμετρα.

    Ολοπράσινα, φουντωτά και πανύψηλα, όσο τους επέτρεπε το είδος τους, σχημάτιζαν μια όμορφη μικρογραφία δάσους που μας έφτιαχνε τη διάθεση.

Καλαμάκι κι επιτέλους σπάσαμε το φράγμα της ασφάλτου.

 

    Και κάτω στον κάμπο, η λίμνη Κάρλα που την αποξήραναν το 1962 ακολουθώντας την επιταγή των καιρών για ακόμα περισσότερες καλλιεργήσιμες εκτάσεις και μετά την ξαναέκαναν λίμνη το 2010 προκειμένου να συντελέσει στην αποτελεσματικότερη διαχείριση των υδάτινων πόρων, στόλιζε το τοπίο με τη γυαλάδα της, κάνοντας τη θέα από τα ψηλά ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.  Ξεχειλισμένη από νερά, αστραφτερή και γαλήνια κάτω από τον ήλιο πρόσθετε μια ασημένια πινελιά στο καταπράσινο κάδρο.

    Όμως το βουνό μας καλούσε κι η κούραση παραμόνευε.  Θέλαμε να φτάσουμε στο σημείο κατασκήνωσης μια ώρα αρχύτερα ώστε να μπορέσουμε να απλώσουμε για τα καλά τα πιασμένα μας πόδια, ν’ απολαύσουμε τον καθαρό αέρα και την ηρεμία του βουνού, να ξεκουραστούμε και να χαλαρώσουμε.

Στο βάθος η λίμνη Κάρλα.

 

   Έτσι, συνεχίσαμε την ανάβαση χωρίς να χάνουμε χρόνο με πολλές και περιττές στάσεις για χαζολογήματα και φωτογραφίες.  Απόλυτα ταγμένοι στον σκοπό μας, δεν βλέπαμε την ώρα να φτάσουμε στο δάσος κι η προσδοκία αυτή μας ενεργοποιούσε και μας τραβούσε σα μαγνήτης.

Με την βοήθεια της "τεχνολογίας" εξερευνούμε νέα περάσματα.

 

    Και ξαφνικά, στη κυριολεξία πίσω από μια στροφή άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μας ένα πανέμορφο πυκνό και ολοζώντανο δάσος από οξιές και δρύες οι οποίες παρά το προχωρημένο φθινόπωρο, (τέλος Οκτωβρίου) κρατούσαν ακόμη πεισματικά και σε μεγάλο βαθμό το πράσινο φύλλωμά τους που έπαιζαν σ’ όλες τις αποχρώσεις του σκούρου πράσινου, του λαχανί αλλά και του λεμονί που ακροβατούσε άλλοτε κοντά στις αποχρώσεις του κίτρινου κι άλλοτε του πράσινου.

    Ο δρόμος, σε πολύ καλή κατάσταση, ελίσσονταν γλυκά μέσα στο πανέμορφο δάσος.  Υπόγειοι αγωγοί απορροής σχεδόν σε κάθε κλειστή στροφή παροχέτευαν τα άφθονα νερά των ορμητικών ρεμάτων αποτρέποντας φθορές ή αξεπέραστα εμπόδια, ενώ σε κάθε ανήλιαγο και κλειστό σημείο καταρράκτες και ρυάκια κάθε μεγέθους εμπλούτιζαν την διαδρομή.

Το τοπίο είναι γλυκό και καταπράσινο.

 

   Όσο για το τερέν, ωραίο και μαλακό, είχε πολλά λασπωμένα αλλά εύκολα κομμάτια με μπόλικη καφέ λάσπη.  Ήμασταν στη κυριολεξία ενθουσιασμένοι.  Η Αθήνα, οι δουλειές, το μακρύ ταξίδι στην εθνική οδό είχαν εντελώς ξεχαστεί.

    Ζούσαμε τη στιγμή κι ήμασταν απόλυτα δοσμένοι στο τώρα.  Από τα ελάχιστα παράθυρα προς τον ουρανό που μας άνοιγε το πυκνό δάσος μπορούσαμε να ρίχνουμε κλεφτές εκστασιαστικές ματιές προς τη δύση που είχε ήδη αρχίσει να βάφεται με τα χρώματα της πορφύρας.

Ταξιδεύουμε πάνω σε μαλακό χαλί.

 

    Η νύχτα δεν θ’ αργούσε κι εμείς είχαμε ήδη αρχίσει να σχεδιάζουμε το βραδινό μας μενού.  Μέχρι που μια μπάρα, που δεν αναφέρονταν στον χάρτη, με ένα τεράστιο και χοντρό λουκέτο και μια εξίσου χοντρή αλυσίδα μας έφραξε τον δρόμο.  Αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω και να αναζητήσουμε εναλλακτική διαδρομή.

    Όμως για μια ακόμη φορά φάνηκε η σημαντική ανεπάρκεια του χάρτη που όχι μόνον παρέλειπε δρόμους που υπήρχαν, αλλά εμφάνιζε τους υπάρχοντες σε λάθος θέση κι ακόμη χειρότερα εμφάνιζε δρόμους που δεν υπήρξαν ποτέ κι ούτε ήταν ποτέ δυνατόν να υπάρξουν μέσα στις απόκρημνες χαράδρες, με αποτέλεσμα να μας ρίξει σε μια περιπέτεια ανάμεσα σε χωράφια, δασωμένα κομμάτια, γκρεμούς κι αδιέξοδα.

    Κι όμως αντί να χάσουμε τον ενθουσιασμό μας, διασκεδάζαμε την περιπέτεια όλο και πιο πολύ.

Ενας μοναχικός επισκέπτης, μήπως κυνηγός;

 

   Από ολόκληρη την έκταση του δάσους, ένα μικρό μόνον τμήμα έχει οργανωθεί σαν χώρος αναψυχής και δραστηριοτήτων κι είναι ανοιχτό για το κοινό ολόκληρο τον χρόνο.

    Όμως η πρόσβασή του είναι από την πλευρά της Αγιάς, όπως εκ των υστέρων μάθαμε, ενώ στις υπόλοιπες εκτάσεις η πρόσβαση επιτρέπεται μόνο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, δηλαδή τη περίοδο που λογικά θα έπρεπε να απαγορεύεται, λόγω του κινδύνου των πυρκαγιών!

    Δασωμένοι λόφοι με βοσκοτόπια, φαράγγια με γκρεμούς από την δυτική πλευρά και πυκνή βλάστηση στην πλευρά της θάλασσας, το βουνό χαρακτηρίζεται από έντονες αντιθέσεις.  Από την μια οι όμορφες ακτές του και από την άλλη ο επιβλητικός του ορεινός όγκος, με τα πανέμορφα δάση κι οι απόκρημνες χαράδρες κάνουν το τοπίο απλά μαγευτικό κι εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς μας εντυπωσίασαν πέρα από κάθε αμφιβολία.

Η απαγορευτική μπάρα δεν κατάφερε να φράξει τη συνέχεια του ταξιδιού μας.

 

    Ένας μαύρος σκύλος με άσπρα πισινά χάθηκε τρέχοντας ανάμεσα στα χαμόκλαδα.

«Δεν ήταν σκύλος, λαγός ήταν», με διόρθωσε ο Γιάννης.

«Μα ήταν τεράστιος», διαμαρτυρήθηκα.

«Οι σκύλοι δεν πηδάνε έτσι ανάμεσα στα χαμόκλαδα», επέμεινε, «ίσως εδώ δεν τους κυνηγούν κι έτσι προλαβαίνουν να μεγαλώσουν», πρόσθεσε, αλλά σχεδόν αμέσως είδαμε αυτοκίνητα κυνηγών με τα χαρακτηριστικά σκυλόκουτα, παρκαρισμένα σε διάφορα σημεία του δασικού δρόμου.

«Ίσως ο τεράστιος λαγός που είδα να ήταν κάποιος γερο-βετεράνος, με τη γούνα του “μαυρισμένη” από τις κακουχίες της ζωής», προσπάθησα να επαναφέρω το θέμα, αλλά τελικά επικράτησε η άποψη του ισχυρότερου. Λαγός; Λαγός!

Τα υδάτινα περάσματα είχαν αρκετό νερό.

 

   Δοκιμάζοντας κάθε πιθανό κι απίθανο πέρασμα αναγκαστήκαμε τελικά να κατέβουμε στα 800 μέτρα υψόμετρο και να κάνουμε έναν γερό κύκλο προς τα δυτικά, παραλείποντας το Άνω Πολυδέντρι που θέλαμε να δούμε κι αυξάνοντας σημαντικά τα χωμάτινα χιλιόμετρα της πρώτης ημέρας η οποία ήταν ήδη βαριά και κουραστική λόγω του αναγκαστικού ασφάλτινου ταξιδιού από την Αθήνα.

    Φτάσαμε σούρουπο, σε έναν από τους πιθανούς χώρους κατασκήνωσης που είχαμε τσεκάρει αναλύοντας τις λεπτομέρειες και τις πληροφορίες του Google Earth.

    Στον δρόμο συναντήσαμε ένα βοσκό που μας έπιασε την κουβέντα.  Παλιότερα αποφεύγαμε τις κουβέντες και τα πολλά – πολλά με τους ντόπιους, τους περαστικούς, τους κυνηγούς, ή τους τσοπάνηδες ιδιαίτερα όταν ψάχναμε για τόπο κατασκήνωσης.

Ονειρεμένο δάσος, respect maximum.

 

     Ο λόγος ήταν κάποιοι αδικαιολόγητοι κι υπερβολικοί φόβοι, φοβίες, προκαταλήψεις κι επιφυλάξεις, που νομίζω πως μοιραζόμαστε όλοι οι κάτοικοι των πόλεων στα πρώτα μας βήματα στα βουνά και την ορεινή διαβίωση.  Όμως τελικά σκεφτήκαμε πως είχαμε άδικο.  Οι ντόπιοι κι ιδιαίτερα οι βοσκοί γνωρίζουν του ήχους και την όψη των βουνών τους καλύτερα από τον οποιοδήποτε άλλον.

    Ο ήχος μια πόρτας αυτοκινήτου που ανοίγει και κλείνει κάμποσες φορές μέσα στη νύχτα μπορεί να γίνει αντιληπτή από ένα έμπειρο αυτί, ράχες και ραχούλες μακριά.  Το ίδιο κι η μουσική ή ένας φακός που φωτίζει κάθε τόσο μια περιοχή που δεν θα όφειλε να είναι φωτισμένη ή μια φωτιά ή τα παϊδάκια που ψήνονται στη σχάρα.

    Κι όλα αυτά, είναι για αυτούς το ίδιο ανησυχητικά όσο είναι η δικιά τους παρουσία για εμάς.  Καλύτερα λοιπόν να γνωρίζουν ότι κάποιοι «τρελοί» θα διανυκτερεύσουν στο βουνό τους.

Στο σημείο της πρώτης μας διανυκτέρευσης, υπό την σκέπη του προφήτη.

 

   Στη χειρότερη να κουνήσουν τα κεφάλια τους με συγκατάβαση και στη καλύτερη να έρθουν στη παρέα φορτωμένοι ντόπια τυριά, ιστορίες και τσίπουρα.  Όλα αυτά, μας έχουν κατά καιρούς συμβεί.

    «Α πάτε να προσκυνήσετε στο προφήτη Ηλία, να πάτε, να πάτε.  Είναι όμορφα εκεί πάνου», μας είπε.

    «Θα το βρείτε εύκολα γιατί έχει παντού σήματα.  Να πάρετε το μονοπάτι Ράτη».

    Και πράγματι πήραμε το μονοπάτι Ράτη και δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου να βρούμε το μικρό ξωκλήσι.

    Μας εντυπωσίασε η επιτυχία μας στην ανάγνωση του χάρτη, μα πάνω από όλα μας εντυπωσίασε η ομορφιά του σημείου.  Ένα καταπράσινο λιβαδάκι τριγύρω από τη μικρή εκκλησούλα του προφήτη Ηλία, προφυλαγμένο ολόγυρα από ψηλές δρύες, πάνω από το χωριό Σκήτη.

Ιδανικό το τερέν για την βραδυνή μας ανασυγκρότηση.

 

Οι νυχτερινές βελτιώσεις του εξοπλισμού είναι μερικές φορές αναγκαίες.

    Απολαύσαμε το βραδινό μας στο μικρό υπόστεγο που μας προστάτεψε από την υγρασία της νύχτας και πέσαμε αποκαμωμένοι για ύπνο περπατώντας προσεκτικά πάνω στο καταπράσινο γρασίδι για να μην πατήσουμε τα δεκάδες μανιτάρια όλων των ειδών που ήταν φυτρωμένα παντού.

Κοτόπουλο με επικάλυψη πιπεριών, ρύζι και κρασάκι, τι άλλο να ζητήσει ο ταξιδιώτης;

 

   Την άλλη μέρα το πρωί, την ώρα που απολαμβάναμε το καφεδάκι μας αναρωτηθήκαμε για δυο πράγματα:

- το τεράστιο λουκέτο που μας άλλαξε το πρόγραμμα και

- την προέλευση του ονόματος «Ράτη», που ήταν γραμμένο στις πινακίδες με κεφαλαία «ΡΑΤΗ» και δεν ακούγονταν και τόσο Θεσσαλικό.

    Για το όνομα δεν δυσκολευτήκαμε να βρούμε την ετοιμολογία του: «path»!

Εδώ ... γελάσαμε !

 

    Όσο για το λουκέτο χρειάστηκε να το ψάξουμε στο διαδίκτυο.  Χρόνια στα βουνά δεν είχαμε ποτέ άλλοτε δει τόσο αποτελεσματικό σφράγισμα δρόμου παρά μονάχα στα βασιλικά κτήματα του Τατοΐου.  Έτσι αναρωτηθήκαμε μήπως οι εκτάσεις εκείνες ανήκαν ακόμη στη βασιλική οικογένεια.  Και να τι βρήκαμε.

    Η περιοχή ολόκληρη ήταν παλιό οθωμανικό τσιφλίκι, το οποίο αγοράσθηκε το 1906 από τον τότε διάδοχο Κωνσταντίνο (παππού του έκπτωτου βασιλιά Κωνσταντίνου) κι αποτελούσε τόπο εξοχής και κυνηγιού.

Το πρωινό είναι πάντα γευστικότερο στην εξοχή.

 

   Για προσέξτε τώρα.  Το 1962, με την αφορμή των γάμων της πριγκίπισσας Σοφίας, ο τέως βασιλιάς Παύλος (πατέρας του έκπτωτου Κωνσταντίνου) δώρισε το κτήμα υπέρ των αγροτικών συνεταιρισμών της Ελλάδος, «για να ανεγερθούν εκεί σχολές επιμόρφωσης των αγροτών, οι οποίοι μαζί με τους εργάτες αποτελούν βασικό τμήμα της σπονδυλικής στήλης του έθνους».

    Όμως, όπως όλοι ξέρουμε, ουδέποτε τηρήθηκαν αυτοί οι όροι, ουδέποτε ιδρύθηκαν σχολές κι ουδέποτε επιμορφώθηκαν οι αγρότες.  Έτσι λοιπόν, όπως ορίζει ο νόμος, αφού μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα δεν εκπληρώθηκαν οι όροι της δωρεάς, αυτή ακυρώθηκε αυτόματα και το κτήμα περιήλθε και πάλι στην ιδιοκτησία της βασιλικής οικογένειας.

    Στη συνέχεια, τον Ιούλιο του 1973, η χούντα, μετά τη φυγή του Κωνσταντίνου στο εξωτερικό, με βάση δικό της νομοθετικό διάταγμα, απαλλοτρίωσε την κινητή κι ακίνητη βασιλική περιουσία η οποία και περιήλθε στον Ελληνικό λαό.

Το κιόσκι κάτω απο τον Προφήτη Ηλία έχει ανεμπόδιστη θέα στο Αιγαίο.

 

    Για να μην τα πολυλογούμε, μετά από πολλές νομικές περιπέτειες, τα κτήματα Πολυδενδρίου, όπως είναι το επίσημο όνομά τους, περιήλθαν και πάλι στη διοίκηση του υπουργείου Γεωργίας, με νόμο του 1994.

    Συμπέρασμα: το πανάκριβο εκείνο λουκέτο δεν το έβαλαν οι κολλήγοι του τέως βασιλιά αλλά κάποιος υπάλληλος του δασαρχείο Λάρισας!  Εντυπωσιακό και ταυτόχρονα εντελώς ασήμαντο κι όμως να πως μπορεί μια απρόσμενη εικόνα να δημιουργήσει έναν μύθο ή μια παρανόηση.

Στα πόδια μας ο Αγιόκαμπος, με φόντο το απέραντο γαλάζιο.

 

Η συνέχεια . . .