(μέρος 2 από 3)

Ημέρα 2η: Σάββατο 27-10-2012

    Το πρωί του Σαββάτου ανοίγω το παράθυρο του δωματίου και αφήνω τα μάτια μου να πλανηθούν στο υπέροχο θέαμα της λίμνης του Μόρνου.  Καθώς ξημερώνει, ανατριχιάζω βλέποντας τον ζωοδότη ήλιο να παιχνιδίζει με τις ακτίνες του - βγαίνω δεν βγαίνω - στις κορυφές των βουνών.  Σε λίγο καταφθάνει και ο πιο άγριος των Offroaders γνωστός ως Blackchris (λευκός ήταν τελικά και μια χαρά παιδί!) μετά της συζύγου του Ελενας, μ’ ένα Vitara.

    Κάνοντας εδώ μια παρένθεση θα πω πως κάποιο λαμόγιο, μου ξεφούσκωσε το μπροστά δεξί λάστιχο και στην πρωινή επιθεώρηση το βρήκα μισοκλαταρισμένο αλλά ευτυχώς διαθέτω κομπρεσέρ και το φούσκωσα αμέσως.  Ποιός να ήταν άραγε... ;

Ξύπνημα με βαριά σύννεφα.

 

   Μετά το πρωινό και τις απαραίτητες οδηγίες από τον αρχηγό της αποστολής, πέντε αυτοκίνητα ξεκινάμε να κατακτήσουμε τη Γκιώνα.

    Ο καιρός συννεφιασμένος, λίγες στάλες στο παρμπρίζ.  Παίρνουμε την άσφαλτο παράλληλα με τη λίμνη του Μόρνου και μετά τον Πύργο της Υπαπαντής στρίβουμε δεξιά.  Αρχίζει ανηφορικός χωματόδρομος με φουρκέτες.  Στόχος μας μια απ’ τις κορυφές του βουνού.

- Ελάτε να δείτε τι σας περιμένει!

Πρωινό με ... θέα.

 

Ο Billy προετοιμάζεται.

Xenia: χμμ που θα πάμε σήμερα;

Ο G.K. ντύθηκε ... αρκτούρος.

Η κα Ερριέτα έμπειρη λάτρης των εξορμήσεων.

    Οσο ανεβαίνουμε η βροχή και ο αέρας δυναμώνουν και πάνω απ’ τα 1500m κάνει την εμφάνισή της η ομίχλη.  Η θέα μοναδική.  Μέχρι τα 5m βλέπω τον Στέργιο που προπορεύεται, μετά τίποτα!  Χα Χα!  Πίσω η «σκούπα» Ξένια δεν φαίνεται πουθενά.  Φώτα αναμμένα!  Σε πυκνό ομιχλώδες σύννεφο όλα!  Δε «μασάμε» εμείς.

Μπαίνουμε στην ομίχλη.

 

   Φτάνουμε σε μια διασταύρωση στα 1900m περίπου και στρίβουμε αριστερά προς τον Μακρυλάκκο.

- Ελα λίγο ακόμα.  Το Gps δείχνει 2183m και η αδρεναλίνη στα ύψη!  Ένα κομμάτι λάσπης με νεροφαγώματα στα πλαϊνά της, περνάμε οριακά και εδώ τελειώνει ο δρόμος.

    Βγαίνουμε από τ’ αυτοκίνητα και η αίσθηση της νίκης είναι ζωγραφισμένη στα παραμορφωμένα απ’ τη βροχή και τον αέρα πρόσωπά μας.

- Φτάσαμε στο τέλος, λέει ο Γιάννης.  Από δω και κάτω χμμ ... βάραθρο.

Για μαζευτείτε να μην ... ψαχνόμαστε.

 

Αυτός ο Format γιατί αποφεύγει τις φωτογραφίες;

Ψηλά, αρκετά ψηλά.

    Η ομίχλη και η κακοκαιρία που επικρατεί δεν μας επιτρέπει να δούμε τι υπάρχει γύρω μας.

    Ικανοποιημένοι απ’ τον μικρό μας άθλο, γυρνάμε και παίρνουμε την άλλη διασταύρωση που οδηγεί στο οροπέδιο της Ταράτσας.  Σ’ αυτό το σημείο καθαρίζει σχετικά ο καιρός - πιο χαμηλό βλέπετε το υψόμετρο - και αντικρίζουμε ένα μοναδικό τοπίο.

Με στόχο την Ταράτσα.

 

   Γουβ!  Γουβ!  Γαβ!... Αρφ!!

- Α, να και η «επιτροπή υποδοχής» του παρακείμενου μαντριού.  Σε ποιόν θα μαζεύονταν γύρω;  Μα σε μένα φυσικά.

    Εδώ θα καθίσουμε για πικ-νικ.  Βγαίνουν τα τοστ, τα γλυκά απ’ την Ξένια, μπισκότα, κρουασάν, ότι διέθετε ο καθένας τέλος πάντων και φυσικά το τσίπουρο.  Φάγαμε, ήπιαμε, μέσα στη βροχή, γίναμε φίλοι με τους σκύλους, συζητήσαμε να συσφίξουμε τις σχέσεις, όλα τα κάναμε!

Η ομάδα μας φτάνοντας στην Ταράτσα.

 

Τα «σκυλάκια» μας υποδέχτηκαν με ... ζωντάνια.

Τελικά και παρά την άγρια υποδοχή, ξεμυτίσαμε από τα αυτοκίνητα.

    Πήραμε τον χωματόδρομο προς το Δασικό Χωριό· μας έκατσε κι ένα ξεφούσκωτο λάστιχο στο Niva της Ξένιας αλλά η ομάδα συντήρησης το απεκατέστησε άμεσα.

    Η συνέχεια ήταν μια ωραία διαδρομούλα, εύκολη, με πολύ πράσινο, που και που καμμιά λασπούλα, μας αποζημίωνε για ότι δεν είδαμε λόγω ομίχλης και περνώντας από Καρούτες καταλήξαμε προς το βραδάκι στη βάση μας.

Με καταρακτώδη βροχή φουσκώνουμε το λάστιχο.

 

Στη ρεματιά όπου παλιότερα είχαμε «θέμα».

Λασπόλακος για παιχνίδι κοντά στις Καρούτες.
(στο νταμάρι, για τους οικολόγους)

Το Τερατάκι του Tsolia.

Ο Γερμανός με Billy και Format.

    Δεν παραλείψαμε βέβαια να κάνουμε και μια μικρή βόλτα στο Λιδορίκι, μέχρι την ψησταριά όπου η απόδοση όλων μας χτύπησε κόκκινο.  Τι κάνει ο φρέσκος αέρας του βουνού ε;

    Επιστροφή στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.  Οι περισσότεροι από μας στην «πολυτέλεια»· ο Γιατρός μας και ο Billy πιστοί στην παράδοση του Mercedes.

Η συνέχεια . . .